Lieve Lotte,

Ik zat vandaag een paar keer met een heel klein en heel breekbaar hoopje mens in mijn armen, een meisje dat ineens haar lip voelde pruilen en haar schouders schokken. Ze weet niet hoe dat komt, ze weet alleen dat het in haar vaart, dat gevoel van onvolkomen zijn, een gevoel in haar lijf dat ze niet begrijpt, maar wat haar dingen laat doen. Zich afwenden, afsluiten, huilen, even alleen. Ik wiegde haar en kuste haar kruin en zei haar dat ze huilen mocht.

Verder lezen...

 

Verder lezen...

Ik besloot vroeg te gaan slapen. Dat lukt me maar matig de laatste tijd. Waar ik slapen ooit zag als bekroning van een mooie dag, ja, waar slapen ooit zelfs mijn hobby was, stel ik nu het moment dat ik naar bed ga uit. Niet met belangwekkende zaken, nee, dat zou nog een verklaring zijn. Ik stel het moment uit met wat lusteloos gestaar naar de TV. Hier en daar wat geklik op internet. Ik leg wat papieren recht op tafel. Dan zap ik weer wat, en beland ik in de herhaling van DWDD, een aflevering die ik om half acht al heb gezien, maar waar ik toch weer een kwartiertje in blijf hangen. En al die tijd weet ik: eigenlijk zou ik moeten gaan slapen.

 

Verder lezen...

Het was half zeven en nog licht toen ik door een stille straat naar het stemlokaal fietste. Ik fietste rechtop. Fier bijna, want ik voel me altijd weer een beetje bijzonder als ik mag stemmen. Dat heeft te maken met mijn vader. Als die vroeger zei, kom Ria, dan gaan we stemmen, en ze liepen gearmd naar het biljartlokaal op de hoek van de straat, het biljartlokaal dat op ons kinderen een magische aantrekkingskracht had, hoe vaak hadden we niet uit de bosjes door de vitrages staan loeren, ja, dan keek ik ze na, in de wetenschap dat ze iets belangrijks gingen doen.

 

Verder lezen...

Ik heb sport nodig. NU. Ik ben kribbig en mijn neus jeukt. Ik zap en ik loop rondjes door mijn huiskamer. Ik zie drie minuten van ‘Familiediner’ en vijf minuten van de TV makelaar. Ik lees een bladzijde in elk tijdschrift dat ik in mijn handen kan krijgen. Maar. Ik trek het niet meer. Geef me sport. Darts, desnoods. Of Mart, geef me Mart. Zet, als het echt niet anders kan, Ria Visser er naast. Maar. Geef me sport.

 

Verder lezen...

Kijk, daar is Twitter dan wel weer heel goed voor. Oneliners. Direct na Het Grote Drama (wat ik, eigenlijk, helemaal niet zo’n drama vond, ik bedoel, heerlijk toch, helden die vallen, daar worden ze episch van. Ik heb ge-no-ten. Vooral van Ria Visser, maar dat terzijde). Twitter dus. Direct na de bocht van Sven, en de bekentenis van Kemkers. Mijn selectie:

 

Ik ben een beetje misselijk. Dat heeft te maken met bobsleeën. Ik weet niet of u wel eens een  bobsleewedstrijd op TV  hebt gezien? Zo’n wedstrijd bestaat uit een eindeloze rij passages langs camera’s. De camera’s staan stuk voor stuk in het midden van een recht deel van het parcours opgesteld, zodat ze het projectiel zien aankomen, zien passeren, vliegensvlug moeten draaien, waarna ze de slee op de rug volgen tot er een volgende bocht komt.

 

Verder lezen...

Verder lezen...

Er is een slecht verlicht gangetje in het ziekenhuis. In dat gangetje zijn stoelen aan de muur geschroefd. Zes naast elkaar. Ik zit met vier andere mannen in het gangetje. We wachten. Om de hoek is de operatiekamer. In de operatiekamer liggen onze kleine kinderen. Hun moeders zijn er bij. We doen ontspannen, de mannen en ik.

Verder lezen...

Ruim een jaar geleden veranderde alles, dus ook mijn treinritme. De intercity van 06.21 was me ineens te vroeg. Om die intercity te halen, moest ik om kwart voor zes opstaan. Kwart voor zes, 05.45. In welke volgorde je die cijfers ook zet, een draaglijke combinatie komt er niet uit. Toch ging ik het missen. Een ritme is niets anders dan de gewenning van het lichaam aan wat wij het in een vaste cadans opleggen.